Παιδικό, Βικτωρία Θεοδώρου

 Παιδικό

Ανέγγιχτος είναι ακόμα ο λόφος, χλοϊσμένος

Αφέντης στο χτήμα του ο βράχος και το θυμάρι

Βασίλειο των χαρταετών.

Κίτρινοι, κόκκινοι, γαλάζιοι με τις ουρές τους πλούσιες

σοφά τα ζύγια τους δεμένα

κυβερνημένοι από χαρούμενους μικρούς πιλότους

της αθωότητας σημαίες …

-          Αμόλα, καλούμπα, Λευτέρη, αμόλα!

να ζυγιαστεί ν’ ανοίξει τ’ αφράτο σύννεφο.

Πώς ανεβαίνει! πρόσεχε Ρήνα, θα σκαλώσει

στο δρέπανο του φεγγαριού.

Γελά ο χαρταετός σου και χορεύει

Τούμπα την τούμπα, κεφαλιά την κεφαλιά χορεύει

δικός του ο ουρανός και ο κόσμος όλος

καλώδιο δεν φοβάται, ρεύμα ηλεκτρικό δεν σκιάζεται…

ανεβαίνει, ανεβαίνει αεροπλάνο περαστικό χαϊδεύει

μπλέκεται στο φτερό του, ο αεροπόρος το κοιτά

μέσα από τα μεγάλα του γυαλιά, γελάει

απ’ αετό ξεκίνησε κι εκείνος

με τους χαρταετούς επρωταγάπησε το πέταγμα.

Η μικρή καρδιά σου μεθυσμένη

Πετάει στο λόφο των χαρταετών

Ούτε ψωμί θυμάται, ούτε σκολειό, ούτε μάνα

Και πού σε χάνω πού σε βρίσκω

Στο λόφο απάνω με τους χαρταετούς σπάγγους να ξεμ-

πλέκεις

και σπάγγους να τυλίγεις

τα ζύγια τους να ισιώνεις και να μπαλώνεις τις χάρτινες

πληγές τους

απ’ τους χαρταετούς παρμένο και ξελογιασμένο.